برای اولین بار در سه سال گذشته، دستمزد کارگران آمریکایی از تورم عقب افتاده است، چرا که شوک انرژی ناشی از جنگ ایران، سپر ضربه گیری را که مصرفکنندگان را در برابر فشارهای اقتصادی محافظت میکرد، از بین برده است. در آوریل ۲۰۲۶، شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) با رشد ۳.۸ درصدی نسبت به سال قبل، به بالاترین سطح از سال ۲۰۲۳ رسید، در حالی که دستمزد کارگران عادی تنها ۳.۶ درصد افزایش یافت. این به معنای کاهش ۰.۲ درصدی قدرت خرید کارگران است که اولین کاهش سالانه از سال ۲۰۲۳ به این سو به شمار می رود.
جیمز مککن، اقتصاددان ارشد ادوارد جونز، میگوید: "خانوارهای آمریکایی همچنان بار اصلی افزایش هزینههای انرژی را متحمل میشوند، هزینهای که به مجموعه فشارهای تورمی از زمان پاندمی اضافه شده است. علاوه بر این، با بسته بودن تنگه هرمز، خطر این که هنوز به اوج فشارهای قیمتی نرسیده باشیم، در حال افزایش است."
عوامل اصلی تورم در آوریل، انرژی و غذا بودند. هزینههای انرژی در این ماه ۴ درصد افزایش یافت (پس از رشد ۱۱ درصدی در مارس) و در مقایسه با سال قبل ۱۸ درصد بالاتر است. قیمت غذا نیز در دومین ماه کامل جنگ ایران شتاب گرفت: هزینههای خواروبار و رستورانها با سریعترین رشد ماهانه از پایان سال ۲۰۲۵ افزایش یافتند. بلیت هواپیما نیز به دلیل افزایش هزینه سوخت جت، تقریباً ۳ درصد رشد کرد.
در سالهای ۲۰۲۲-۲۰۲۳، تورم ناشی از اختلالات زنجیره تأمین پس از پاندمی بود، زمانی که بازار کار قوی به کارگران قدرت چانهزنی برای دستمزد بالاتر میداد. اما امروز، فشار تورمی ناشی از جنگ ایران غیرقابل اجتناب است، مخصوصاً برای مصرفکنندگانی که فرصتهای کمتری برای تغییر شغل دارند.
تورم هستهای یا خالص (بدون غذا و انرژی) ۲.۸ درصد رشد کرد، که نشان میدهد شوک ایران هنوز به طور کامل به قیمتهای گسترده سرایت نکرده است. شاخص مسکن نیز در آوریل ۰.۶ درصد رشد کرد، اما این آمار تحت تأثیر تعطیلی ششهفتهای دولت در پاییز گذشته قرار گرفته بود.
خانوارهای آمریکایی از زمان پاندمی تقریباً ۳۰ درصد افزایش قیمت را متحمل شدهاند، بار مالیای که هرگز به طور کامل جبران نشده است. فشار جدید تورمی بر بودجههای از قبل زیر فشار شهروندان آمریکایی نازل شده و احساسات مصرفکنندگان را به پایینترین سطح تاریخی رسانده است.
نظر شما چیست؟